Helaas kan de medische wetenschap niet altijd succes hebben
Wanneer de dood intreedt, wordt mijn expertise ingeroepen.
Alstublieft dokter.
Toen dit orgaan ophield met functioneren resulteerde dat in de dood.
De enige werkelijkheid die we niet kunnen ontlopen.
Ik ben dokter Frances Gross.
Ik werk als patholoog.
En in de afgelopen 20 jaar heb ik een boekenkast vol verzameld,
van de vele gezichten des doods.
Mijn reizen brachten mij over de hele wereld,
op zoek naar de diverse omstandigheden,
die met ons ultieme einde te maken hadden.
Met mijn eigen ogen heb ik ontelbare ervaringen gezien,
die mij hebben gebracht tot een groter besef van de levenden.
Wij hebben een wereld ontwikkeld die ons eigen lot weigert te herkennen.
Jaren geleden werd ik geplaagd door een steeds terugkerende droom.
Er waren slechts 2 gezichten die ik kon herkennen:
Een jonge vrouw en een priester.
Alles was rustig en aan de begrafenis leek geen einde te komen.
Ik had geen reden voor deze droom.
Het leek op niets dat ik in mijn leven ooit eerder had ervaren.
Slechts de voortdurende beelden van de dood,
ontstaan binnen een stilte die niet aan mijn vragen zou beantwoorden.
Ik wist dat deze droom een begin aanduidde.
Het begin van een reis die me rond de wereld zou voeren,
zoekende naar een begrip voor de dood.
Mijn vrienden vonden mij gedwongen en krankzinnig,
terwijl anderen zeiden dat ik een gestoorde fanaticus was.
U zult getuige zijn van wat ik heb ontdekt.
U mag de jury zijn;
maar uw vonnis zal er één zijn van zelfovertuiging.
Ik weet waarvan ik getuige was. Nu is het uw beurt.
Bereidt u voor op een reis naar een wereld
waar iedere nieuwe stap u een beter begrip kan geven van uw eigen realiteit.
want ik weet zeker dat u straks anders naar dingen kijkt, door de vele gezichten des doods.
Moeder Natuur had een verrassing voor degenen die stierven in het stadje Guanajuato, in Mexico.
Toen families de gevraagde huur niet konden betalen voor de graven van hun geliefden,
en de doden opgegraven werden, bleken zij te zijn gemummificeerd.
vanwege de rijke mineralen in de grond.
Mannen, vrouwen en kinderen,
hun gezichten bevroren in een laatste blik.
Toen ik deze mummies bestudeerde had ik het gevoel dat ze
elk een ander verhaal over hun eigen dood te vertellen hadden.
Dood in de sport, is een ander gebied dat ik onderzocht heb tijdens mijn bezoek aan Mexico.
Als een hedendaagse gladiator,
zal de roem van een matador worden bepaald door de snelheid van zijn zwaard.
In een ander deel van dit land ontdekte ik wat de meest brute sport van allemaal zou kunnen zijn.
Gehouden in clandestiene ontmoetingsplaatsen, want het is illegaal,
hitsen PitBull trainers hun honden tegen elkaar op in een strijd op leven en dood.
Van jongs af aan getraind, zijn deze dieren gefokt om te doden.
Een hondengevecht kan wel 2 uur duren.
Weddenschappen worden afgesloten aan het begin
en een trainer kan wel $ 5000, - verdienen aan een enkele partij.
Een PitBull is in staat om wel 5 gevechten te overleven in z'n gewelddadige leven.
Als dit inhumaan lijkt onthoudt dan: deze dieren kennen maar 1 manier van leven.
Zij zijn door de mens zover gebracht dat zij hun eigen soort de oorlog verklaren.
De Amazone Jungle in Zuid Amerika,
één van de laatst overgebleven natuurlijke barrières op de planeet Aarde.
Zelfs in deze ongerepte pracht rechtvaardigt het overleven de dood.
Toen ik de diverse schepsels van dit oerwoud observeerde,
besefte ik dat de natuur iedere inwoner had voorzien
van zijn eigen speciale overlevingspakket.
Er is geen schuilplaats voor de zwakken.
Territoriale rechten moeten worden geobserveerd.
Één foute beweging kan de dood betekenen.
Als een schepsel tot prooi wordt in deze wildernis is er één troost.
De dood treedt in in luttele seconden
en niets wordt verspild.
Er is een voortdurend evenwicht dat gehandhaaft moet worden in de jungle.
De dood van het ene schepsel verzekert het bestaan van het andere.
Diep in het Amazonebekken leeft een Indianenstam genaamd de Jivaros.
Volkomen gelukkig binnen hun domein
hebben deze wilden geleefd in een wereld
geïsoleerd van de moderne beschaving.
Zij hebben mij altijd gefascineerd want voor hen,
is het dagelijks doden hun enige manier van overleven.
En net als de dieren, die hun buren zijn, eten de Jivaros alles op wat ze doden.
Toen de vrouwen begonnen met het brouwen van een drankje genaamd Chica,
Wist ik dat mijn bezoek aan hun dorp spoedig beloond zou worden.
Door het mengen van hun speeksel met Manioc wortel,
is een alcoholische drank het resultaat.
Dit duidt het begin aan van een speciale viering.
Want deze indianen beperken hun jacht niet alleen tot dieren,
er is een grotere trofee die deze krijgers zoeken.
Hun zucht naar wraak wordt een gruwelijk ritueel.
Het afgehakte hoofd van een vijandelijke krijger verzekert hen van respect
in een land bekend als de Amazone.
Afrika heeft zijn eigen stelsel van wetten, dat een ander gezicht des doods toonde.
Tijdens mijn reizen door de Serengeti vlakten van Afrika,
werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door een stam genaamd de Masai.
Vlees is voor deze mensen een lekkernij,
en de krijgers die het dier moesten slachten
konden niet wachten met hun feestmaal.
Ik vond hun consumptie van bloed een interessante inleiding tot hun hoofdgerecht.
Door te leven op een boerderij in de westerse wereld,
kiest een mens voor een leven van zelfredzaamheid.
Deze leefstijl mag dan barbaars lijken voor stedelingen.
Anders dan de Masai, die het slachten van een koe vieren,
is de dood van een dier op een boerderij,
één klusje van de velen,
voor deze hedendaagse pionier.
Kijkend naar deze van pijn over het erf kronkelende haan,
verzekerde de vrouw me dat de vogel niets had gevoeld.
Omdat de dood zo plots intreedt,
wordt de beweging veroorzaakt door een zenuwreflex.
Dit hele proces gadeslaand,
ging ik twijfelen aan mijn vermogen om onder deze zelfde omstandigheden te overleven.
Als omstandigheden eisten dat ik voor mezelf zou zorgen.
denk ik dat ik zou kiezen voor een leven als vegetariër.
Maar hoe dan met mensen die niet op een boerderij leven?
Degenen die in de schoot van een technologische maatschappij leven.
Onze vleesbehoefte moet ook worden vervuld.
Om aan deze enorme vraag te voldoen,
heeft de westerse beschaving de ultieme moordmachine uitgevonden
om de hongerige massa's te voeden.
Het heet het slachthuis.
Het leven in deze beroepsgroep, begint 's morgens vroeg.
Het doods procédé is een zaak van alledag.
Één van de meer potsierlijke slachttechnieken
is het koosjer slachten.
Gezegend door een rabbijn, daarna geslacht door zijn hand,
bloedt het dier dood.
Dit wordt een reinigend proces genoemd,
maar toen de koe in zijn eigen bloed stikte voelde ik alleen medelijden.
Omdat de behoefte aan dit vlees beperkt is,
wordt maar een klein percentage op deze manier gedood.
De gemiddelde Amerikaan eet zo'n 58 kilo rundvlees per jaar.
In een doorsnee maand, doden de slachthuizen in het land bijna drie miljoen koeien
en driehonderdvijfentachtigduizend lammeren.
Iedereen aan de lopende band heeft zijn eigen specialiteit.
Dag in, dag uit, werken zij in deze omgeving van de dood.
Als het nieuwe eraf is, zo vertelden de arbeiders mij,
wordt hun werk een simpele routine. Een manier om geld te verdienen.
Niets meer...
Niets minder
Weten de dieren dat ze gaan sterven?
De mannen die ze doden beweren van niet.
Maar als de machines beginnen te ronken
en de lopende banden beginnen te draaien,
horen zowel mens als dier de geluiden die de dood voortbrengt.
Mijn reizen hebben mij geleerd dat de moderne techniek één voordeel heeft.
Als consumenten wordt ons het proces bespaard
en hebben we alleen met het afgewerkte produkt te maken.
Dit restaurant is gehuisvest tussen stenen muren van honderden jaren oud.
Vanaf het moment dat klanten dit lokaal betreden,
worden zij vorstelijk behandeld.
De welkomstmuziek en vingerbewegingen van de buikdanseres,
vormen het begin van dit hoogst ongebruikelijke culinaire avontuur.
Wanneer de ober verschijnt met de wijn en de speciale eetuitrusting,
is dat het teken dat onze toeristen weldra beginnen met het ritueel dat hen hier bracht.
Voelend dat de vreemdelingen zich op hun gemak voelden in zijn domein,
wenkte de ober voor de specialiteit van het huis.
Nadat de aap het lokaal was binnengebracht en er een toast was uitgebracht,
voorzag de ober de mannen van hun slopersgereedschap.
In een speciale val vastgezet, was het dier nu gereed om het hoofdgerecht te worden.
Door wat simpele aanwijzingen op te volgen
werden de mannen aan tafel op het doden voorbereid.
Nee nee, gebruik alleen korte klappen.
Gebruik alleen snelle klappen.
Na luttele seconden was het gruwelijke ritueel afgelopen.
De schedel werd opengebroken voor de lekkere hersenen binnenin.
Terwijl dit zo voortduurde zag ik in dat binnen de grenzen van dit deftige restaurant
mensen buitensporige prijzen betaalden om de rol van jager te spelen.
Hier was beslist een ritueel opgevoerd en er was heel erg weinig verschil
tussen wat ik gezien had in dit restaurant en de ceremonie van de Masai.
De mens doodde om iets te vieren, klaar om het geslachte dier te verorberen.
Door de jaren heen, werd geloofd dat door het eten van de hersenen van dit geofferde dier,
een nieuwe bron van wijsheid geërfd zou kunnen worden,
waardoor zij die deze delicatesse aten dichter tot God kwamen.
Het voor hun ogen zien sterven van een levend dier
en dan de levenloze restanten te moeten opeten
wekte geamuseerde reacties van elk van de toeristen.
Toen ik de man met de gezonde eetlust vroeg
waarom hij van de maaltijd genoot antwoordde hij:
"Als ik dichter tot God kan komen door hersenen te eten, waarom niet? "
Deze menselijke reactie op de dood, in deze bepaalde omgeving was zeer leerzaam.
Geur werd een bijkomstigheid, smaak, totaal genegeerd,
want de godsdienstige menselijke geest, werd de redder van dit doodsmaal.
Als jullie niet meer willen, wil ik nog wel wat.
Het zou in een volgend leven zijn
voordat één van deze toeristen de Al Ahram opnieuw zou bezoeken.
De ongeëvenaarde schoonheid van de oceaan is een uniek wonder der natuur.
Het leven in dit gebied is geïsoleerd van dat van de mens.
Maar als de menselijke jachtinstincten naar deze omgeving gedirigeerd worden,
hebben de schepselen van deze wereld maar weinig bescherming.
De mens die doodt voor z'n plezier,
om de macht van een geweer te voelen en niets anders
is een gevaar voor het welzijn van deze planeet.
De beroepsvisser jaagt om een andere reden.
De haaien die hij doodt, wordt door de maatschappij voor diverse produkten gebruikt.
De Pribilof eilanden voor de kust van Alaska, lieten een ander soort jager zien.
Één keer per jaar werken deze mannen van zonsopkomst tot zonsondergang.
Zij worden door de regering ingehuurd om de populatie zeehonden uit te dunnen.
Dit vervult 2 noodzakelijke functies,
Ten eerste door hun plicht te doen
wordt een natuurlijke balans geschapen in de zeehondenpopulatie.
Ten tweede, de pelsen van deze dieren vormen een lucratief inkomen voor de regering.
Het enige wat ik me afvraag is hun manier van doden.
Ofdat de zeehonden wel of geen pijn voelen is puur een zaak van gissen.
Ik ben ervan overtuigd dat als deze dieren in groepen leven
hun instinct ze waarschuwt voor hun naderend einde.
Een waarschuwing die er weldra niet meer toe doet,
als dit eiland is veranderd in een slagveld van naakte karkassen.
Toen de zon die avond onderging en de laatste kudde was uitgeroeid,
besloot ik om nooit meer de huid van een dier aan mijn lijf te dragen.
Er is nog een jager: Hij die illegaal doodt voor de winst.
deze lui zijn bekend als stropers.
De waardevolle huid van de kaaiman kan een goede prijs opbrengen op de zwarte markt.
Hoewel de jacht wettelijk streng verboden is omdat het reptiel dreigt uit te sterven,
doden deze mannen er wel twintig op één enkele avond.
Zij zijn de moordenaars van de natuur.
Hoewel stropers erin slagen een goed deel van de tijd te ontsnappen,
worden 's lands jachtopzieners steeds succesvoller in het aanhouden van deze misdadigers,
die de schepselen der aarde vernietigen
De regering heeft een eigen methode ontwikkeld om de maatschappij van dure huiden te voorzien.
Speciale fokboerderijen zijn gebouwd, waar deze dieren van kleins af aan worden grootgebracht.
Hun groei tot volwassenheid zal ze hun leven kosten.
Channel Nine Action News.
Ik ben hier vandaag bij mevrouw Ellis.
Mevr. Ellis heeft evenals andere buurtbewoners,
problemen met wat zij beschouwen als een plaag.
Mevr. Ellis, kunt u me vertellen over dat probleem?
Ja, ik ben erg bezorgd.
We hebben een grote kaaiman daar in dat meer
en ik zit er echt over in.
Mevrouw Ellis, vreest u echt voor de levens van uw kinderen en huisdieren?
Ja inderdaad.
De kinderen kunnen zelfs niet meer gaan zwemmen.
is dit hier uw dochter mevrouw Ellis? Ja dit is Lisa.
Lisa wat zou je denken van het water ingaan met een mogelijk gevaarlijk dier?
Ik niet! Niet meer!
De kaaiman lijkt een bedreiging voor de meeste buurtbewoners.
Faunabeheerders zijn natuurlijk gewaarschuwd,
maar oproepen als deze komen steeds vaker voor.
En ik denk dat vandaag wederom, de faunabeheerders hun handen vol zullen hebben.
Goedemiddag. Belde u over een lastige kaaiman?
Inderdaad ja. waar zit ie?
Hij zit daar in de bosjes. Precies daar? Ja meneer!
Hoe groot is ie? Oh zeker 5 meter
Bedankt voor uw belletje.
We zullen we daar 'ns een kijkje nemen, okay Joe?
Dit nieuws item geeft een spottende conclusie aan het kaaimanverhaal.
Soms krijgt een reptiel zijn eigen kans op wraak.
Zoom op hem in.
Oh mijn God... Oh mijn God...
Pak hem doodt hem!
Pak de film!
Jee, ik kan het niet geloven!
Toen de jachtopziener aan land was getrokken,
vertegenwoordigde zijn verminkte lichaam een woeste vergelding
van een schepsel dat voortdurend heeft geleden onder het misbruik van de mensheid.
Geef me de deken, Geef me de deken.
Hier, hier.
Waar is de ambulance?
Een man, ingehuurd om de kaaiman te beschermen verloor zijn leven...
...de kaaiman werd tot jager
John Wilkes Booth,
James Earl Ray,
Lee Harvey Oswald,
Sirhan Sirhan,
La Salle Frankrijk, 1968...
Er was nog iemand die ik vergat toe te voegen aan de lijst van moordenaars,
Francois Jordan.
Één van de unieke eigenschappen van de mens
is dat hij het enige dier op aarde is dat doodt uit hebzucht.
Ik had de ongewone ervaring, de persoon te ontmoeten
die verantwoordelijk was voor de liquidatie die u zojuist zag.
Zijn wapens zijn zijn gereedschap, terwijl zijn trefzekerheid hem rijkdom brengt.
Mijn naam is Francois Jordan. Ik ben een huurmoordenaar
Als ik dood, is het zakelijk
niet om politieke of zelfs maatschappelijke waarden.
Maar er is een ander soort moordenaar.
De mens die doodt zonder aanwijsbare reden.
Deze persoon komt in een situatie terecht
waar geweld de enige manier is om om te gaan met de realiteit.
Er is geen oordeel of moraal achter deze misdaad.
Het is een uitbarsting van onderdrukking
die zichzelf openbaart door de dood van anderen te veroorzaken.
Op 10 juli 1973 werd Mike Lawrence razend.
Dit opmerkelijke fragment is het klassieke voorbeeld
van iemands hersenen waarin op een dag iets knapte.
Maak het makkelijk voor jezelf.
Kom naar buiten met je handen omhoog!
Na meerdere uren was Lawrence zijn éénmans opstand eindelijk verslagen.
Maar Lawrence was niet het enige slachtoffer dat stierf op die zomermiddag
Wat maakte dat deze man zijn familie vermoordde?
Is onze maatschappij de schuld?
Misschien zit er een Mike Lawrence in ieder van ons,
klaar om te ontploffen als de tijd rijp is.
HOOFD MEDISCH ONDERZOEKS LIJKSCHOUWER Thomas T. Noguchi
De hoofdtaak als lijkschouwer van Los Angeles County,
is het onderzoeken van de omstandigheden rondom een plotselinge en onverwachte dood.
Of bij moord, of zelfmoord, bij ongelukken
of gefingeerde natuurlijke oorzaken waar de diagnose niet is vastgesteld.
Deze verantwoordelijkheid is duidelijk omschreven in de statuten van de staat.
Het kantoor van de lijkschouwer van Los Angeles county.
Vierentwintig uur per dag moeten de deuren open blijven
want de dood heeft geen tijdrooster
De wet stelt dat als iemand ervan verdacht wordt
te zijn gestorven aan iets anders dan een natuurlijke dood,
of als de dood intreedt zonder medische bemoeienis voor 20 dagen
het lijkschouwerskantoor moet onderzoek doen.
Lijkschouwers in het veld handelen wel 40 zaken per dag af.
Nadat hun zorgvuldige onderzoek naar de dood van het slachtoffer is afgerond,
vergezellen zij het lijk naar het mortuarium.
Na het vastleggen van gewicht, lengte en vingerafdrukken,
worden röntgenfoto's gemaakt.
Dit moord slachtoffer was betrokken bij een bendeoorlog.
In dit specifieke geval is na een complete röntgen scan,
de kogel die de dood veroorzaakte gelokaliseerd.
Het lijk is toen overgedaan in handen van forensische specialisten.
Deze mensen zijn doktoren die autopsies leiden
om te bepalen of criminaliteit de oorzaak was van overlijden.
Toen ik daar rondliep, herinnerde ik mij de woorden,
opgeschreven door wijlen Luther Easton:
"In een wereld zonder geluid hoort niemand hen roepen
de realiteit van het leven wordt totaal absurd
Het tellen der tijd wordt als misdaad gezien,
en het geld dat verdiend werd is geen stuiver meer waard.
Dus hier zullen ze liggen, voor de rest van de nacht.
Hun lichamen blijven stil bij duister en licht.
Maar weest niet bevreesd want het gebeurt jou ook.
Als alles stopt en je lijf blauw kleurt. ''
Ik weet niet precies hoe ik bij deze woorden kwam.
Misschien vanwege mijn doevige stemming.
Ik had veel jonge mensen gezien,
in de kracht van hun leven, slachtoffers van een plotselinge dood.
Blijkbaar was het hun tijd om te sterven
maar was dit hun bestemming?
Was hun lot vooraf bepaald?
Zou één van deze mensen ooit geweten hebben dat ze door geweld zouden omkomen?
Nu was het te laat.
Tegen de tijd dat ze dit mortuarium verlaten,
is het raadsel van hun dood hopelijk opgelost.
Niet iedere doodsoorzaak kan worden vastgesteld via autopsie
Als de forensisch patholoog nog steeds niet zeker is van zijn zaak,
komt de techniek zich ermee bemoeien.
Weefselmonsters worden geprepareerd voor microscopisch onderzoek.
wat het menselijk oog misschien niet ziet wordt wel ontdekt door intense vergroting.
Met behulp van een elektronenmicroscoop
kunnen computers menselijk weefsel analyseren
en het wapen identificeren dat gebruikt werd bij een misdaad.
Het proces van het balsemen is een ander gebied dat niet onopgemerkt mag blijven.
Door het lichaam met een vloeistof in te spuiten krijgt de patholoog meer tijd.
Omdat er zoveel werk is, moeten sommige slachtoffers weken wachten,
voordat hun zaak is opgelost.
Geïnjecteerd met een conserveermiddel wordt het kadaver
gekoeld op een temperatuur van 5,6 graden celsius.
Nadat ik de hele werkwijze van dit instituut gezien had,
begon ik mij dingen af te vragen over de leiding.
Als patholoog, ben ik gewend aan de autopsie routine.
Maar in mijn werk sterft een patiënt door een natuurlijke oorzaak of een bepaalde ziekte.
De rol van de dokter in een lijkschouwerspraktijk is heel anders.
Hij is getuige van de gruwelijkheden die de mens begaat.
Nieuwsgierig geworden door dit soort van druk,
vroeg ik Dr. Naguchi hoe hij zijn eigen dood ziet.
Hij antwoordde dat voor hem het leven op deze planeet een tussenstap is,
want de geest gaat verder na de dood
Na overdenken van deze man zijn antwoord,
begreep ik hoe hij zijn eigen evenwicht kon bewaren.
Een paar dagen na mijn bezoek aan het mortuarium,
vroeg ik mij af of ik een gewelddadige dood zou sterven.
Wetende dat ik hier weinig controle over had zag ik in hoe kort het leven eigenlijk is.
Hoe weinig controle we eigenlijk hebben.
De misdadiger heeft altijd bestaan.
of hij nu een produkt van zijn omgeving is
of slachtoffer van ongebruikelijke omstandigheden,
als hij eenmaal iemand van het leven beroofd heeft moet het recht zijn loop hebben.
Als het vonnis is geveld, de doodstraf is uitgesproken,
wordt de schuldige geconfronteerd met zijn ultieme einde.
Stel je het gevoel voor te weten wanneer en hoe je gaat sterven.
De evolutie van executiemethoden,
was het volgende gezicht des doods, dat naar ik wist, onderzocht moest worden.
De gevangenis van de 20ste eeuw,
vervaardigd uit massieve hoeveelheden staal en cement,
deze instellingen betekenen de laatste halte voor de geharde crimineel.
Als hij het geluk heeft te zijn veroordeeld in een staat die de doodstraf heeft afgeschaft.
kan hij er zeker van zijn dat hij de rest van zijn leven in een kooi doorbrengt.
De dood van Gary Gilmore door het vuurpeloton in 1977,
betekende de eerste wettig geëxecuteerde persoon in de VS
in de afgelopen 10 jaar.
Sinds zijn dood hebben 35 staten en de federale regering
de doodstraf opnieuw ingevoerd.
De gaskamer werd voor het eerst geïntroduceerd in Californië in 1938
Een luchtdichte capsule gemaakt van staal,
deze doodsmachine is de schoonste manier van executeren die ik heb bestudeerd.
Binnen 60 seconden verliest het slachtoffer het bewustzijn door het dodelijke cyanide gas.
Een paar minuten later stopt zijn hart met slaan.
Wat dreef deze jongeman in de levens- verwoestende raderen van ons eigen strafrecht?
Een paar dagen voor zijn executie hebben we gepraat.
Hij was voor het eerst opgepakt op zijn dertiende.
Nu 10 jaar later na het plegen van een onzinnige moord,
deed deze gediplomeerde in het strafrecht, zijn eindexamen.
Kijkend naar deze man in de laatste momenten van zijn leven begon ik me schuldig te voelen.
Waar, hij had een moord gepleegd, maar was er niet één of ander alternatief?
Kon er niet een effectieve rehabilitatie worden ingesteld
om deze jongeman op het rechte pad te brengen na zijn eerste misdaad?
Of was hij gewoon niet te helpen,
in een staat verkerend waar geweld zijn enige manier van overleven is geworden.
Nadat de dokter de stethoscoop op de mans borst had bevestigd,
verzegelden de bewaarders de luchtdichte deur,
zodat geen van de dodelijke dampen konden ontsnappen.
De cyanide capsules werden toen losgeladen in een vat met zuur.
Ondanks zorgvuldige voorzorgsmaatregelen
werd de getuigenkamer doordrongen van een vreemde geur als van amandelbloesem.
Het slachtoffer deed zijn best om zijn adem in te houden
maar het was slechts een kwestie van tijd.
In de nu volgende seconden zou bewusteloos- heid deze man naar zijn laatste oordeel leiden.
ln 1974, verkrachtte en vermoordde Larry Desilva op brute wijze
een 84 jaar oude vrouw.
Na een langdurig proces werd hij ter dood veroordeeld door middel van elektrocutie.
Wegens het algemeen protest tegen de inhumane methode van ophanging
was de elektrische stoel de volgende stap in de ontwikkeling van de doodstraf.
De première ervan was in New York in het jaar 1890.
Larry Desilva zou zich spoedig voegen bij de lijst van criminelen die op deze manier stierven.
Het is tijd.
Desilva zei me dat hij uitgebreid had gelezen over de methode die hem zijn leven zou ontnemen.
Toen ik hem vroeg of hij bang was, keek hij me aan en glimlachte.
Maar toen de cipiers hem langs de doden- cellen naar de executiekamer brachten,
Leek Desilva nerveus en totaal gedesoriënteerd
Uiteindelijk zei hij me dat hij bang was te sterven.
Toen ik hem vroeg of hij aan deze mogelijkheid had gedacht toen hij de weerloze vrouw doodde,
antwoordde hij: "Alles wat ik wilde was haar verrekte portemonnee
en het kreng maakte het me moeilijk".
Desilva's geschiedenis in de misdaad was langdurig.
Op z'n 34 had hij 17 jaar in en buiten strafinrichtingen doorgebracht.
Begonen met kruimeldiefstalletjes,
beging Desilva uiteindelijk een misdaad die hem zijn leven zou kosten.
Geluk, Joe!
Ik zal je haar weer uit de krul halen man!
Het proces is simpel.
Het slachtoffer wordt in een stoel gezet,
waar elektrodes aan zijn been en hoofd worden bevestigd.
Deze 2 plekken worden vooraf met een zoutoplossing nat gemaakt.
om de elektriciteit te geleiden.
Vastgebonden op een zetel waar je nooit meer levend afkomt
is een situatie die ik niet kan goedkeuren.
Een man in een dodencel is in voortdurend gevecht tussen tijd en bureaucratie.
Als beiden samenvallen weet de veroordeelde dat de dood volgt.
Tijdens de laatste voorbereidingen konden degenen van ons
die naar de man keken de angst voelen die zijn lichaam uitstraalde
Ofschoon hij een onvergeeflijke misdaad had gepleegd,
begon ik me af te vragen of twee maal fout één maal goed maken.
Zijn ogen zijn afgeplakt om te voorkomen dat ze uit hun kassen ploppen.
De volgende stap is de klik van een schakelaar
die een spanning van 2000 volt door het slachtoffers lichaam stuurt.
Dan wordt na een paar seconden de spanning teruggebracht tot 1000 volt.
Op dit moment is de man bewusteloos en het hele proces wordt zo vaak als nodig herhaald
totdat de gevangene wordt dood verklaard door de dienstdoende arts.
De kamer begon te stinken naar verbrand vlees.
na een korte inspectie wisten we dat er meer zou komen.
De laatste druppel bloed duidde de conclusie van deze potsierlijke executie.
Hoe lang zullen we nog worden geplaagd worden door geweld in de maatschappij
is een gedachte die ik vaak heb overpeinsd.
Als dit de enige oplossing is
moet de mensheid stoppen en de hele betekenis van het recht ter discussie stellen.
Het stukje dat u ziet is gefilmd door een Cana- dese toerist op vakantie in het Midden Oosten.
Ik besloot deze scène in mijn studie op te nemen
want het liet een barbaarse manier zien van omgaan met een crimineel.
Tot vandaag weet ik nóg niet wat deze man misdaan heeft.
Het zou merkwaardig zijn te weten of zijn daad het oordeel waard was.
De enige factor die zou pleiten voor publieke executie is misschien afschrikking.
Maar is dat een rechtvaardiging voor executie?
De meeste mensen hebben de wens om kracht en een beter begrip van het leven te verkrijgen.
Religie helpt een mens te concentreren door antwoord te geven op het onverklaarbare.
Er is nog een ander alternatief voor hen die antwoord zoeken.
De wereld van cultussen.
Cultussen bieden hun volgelingen vier basisprincipes:
een gevoel van identiteit, kennis en kracht.
Om deze niveaus te bereiken
heeft iedere cultus zijn eigen doctrine van wetten die gevolgd moet worden.
In de buitenwijken van San Fransisco
bestond een cultus die haar leden onsterfelijkheid beloofde.
Ik had geruchten gehoord over hun ceremonie.
Zij geloven dat de kracht van het eeuwig leven wordt gevonden in de organen van de doden
Na weken van zoeken naar deze mensen ontmoette ik eindelijk hun leider.
Nadat hij zijn geloof en methodes had uitgelegd, begreep ik dat ik van doen had met een maniak.
Na lange discussies stond hij mijn crew toe zijn cultus te filmen.
Hij redeneerde dat het tijd was voor de wereld
om de ware weg naar onsterfelijkheid te begrijpen.
Broeders en zusters.
er ligt een gave voor ons in 't verschiet,
een gave die ons langer laat leven en liefhebben
dan ieder menselijk wezen op aarde.
Zegen onze zielen zodat we voor altijd gereinigd en bevrijd mogen worden.
Zegen onze zielen!
zodat we voor altijd gereinigd en bevrijd mogen worden.
Dit is van ons, dit is van ons mensen!
Voel het..... Kom op!
Kom op..... raak het aan. Raak het aan!
Mensen we zijn vrij!
We zijn er.
En we zijn prachtig
Wie wil het?
Hun gruwelijke ceremonie ontaarde in een orgie.
Zelfs al hàdden ze het antwoord op onsterfelijkheid
Ik voelde een kwade uitstraling bij de leden van deze groep.
Zover ik kon zien waren zij gevaarlijke individuen wier gedachten werden gemanipuleerd.
In de heuvels van Kentucky en Tennessee bestaat een andere vreemde religieuze cultus.
Zij noemen zich de heilige tak van de kerk van God.
Hun enge ceremonie is gebaseerd op de exacte woorden uit de Bijbel in Marcus 16.
Zij die tot geloof zijn gekomen, zullen herkenbaar zijn aan de volgende tekenen
in mijn naam zullen ze demonen uitdrijven
ze zullen spreken in onbekende talen
met hun handen zullen ze slangen oppakken
en als ze een dodelijk gif drinken zal dat hun niet deren
en ze zullen zieken weer gezond maken door hun de handen op te leggen
Op het hoogtepunt van het ritueel, raakten degenen die de gifslangen vasthielden,
de "heiligen" zoals ze genoemd werden, in een soort hypnotische trance.
Hier worden bekentenissen afgelegd en zondaars worden gezuiverd.
De kracht van het geloof was het sleutelbestanddeel van deze rare situatie.
Hoewel we wellicht het intelligentste wezen op aarde zijn,
we zijn ook het meest wispelturig.
Om vrede te vinden in ons bestaan,
creëren we soms een soms een logica die ons leven in gevaar brengt.
Laat mij het hoofdgebed van deze cultus citeren:
"Eens was ik een dronkaard, amen!
Ooit zondigde ik met vrouwen, amen!
Maar het doet er niet meer toe, amen!
Als de slang me bijt vandaag, amen!
Het maakt niet uit ik krijg verlossing van de Heer, amen!
Amen en hallelujah. ''
Later die dag stierf een gemeentelid aan aan een slangebeet.
Ik vraag me af wat er met de heer gebeurde dat moment?
Ik weet zeker dat hun vertrouwen elk ongeloof maskeerde.
Is een volle maan van invloed op de psyche van de mens?
Op de avond van 22 april 1977,
kan het effect hebben gehad op Mary Alice Brighton.
ln 1978, pleegden 35,000 mensen in de Verenigde Staten zelfmoord.
Een verhouding van 12 op de honderdduizend.
Van de vele gezichten des doods die ik be- studeerd heb is zelfmoord het meest onthutsend.
Vaak is mij gebleken dat met al ons technisch vernuft in het medisch veld,
de motivatie achter hetgeen de mens beweegt tot het nemen van zijn eigen leven
nog altijd een mysterie is.
Er zijn er ook die onsterfelijkheid zoeken
Er zijn cryonische klinieken ontwikkeld om aan deze vraag te voldoen.
Binnen 24 uur nadat Samuel Berkowitz stierf aan kanker,
werd zijn lichaam geprepareerd voor cryonische suspensie.
Toen eenmaal al zijn bloed was afgetapt, werd een uitgebalanceerde zoutoplossing,
door zijn vatenstelsel gepompt.
Toen dit proces klaar was, was meneer Berkowitz gereed te worden aangesloten
op het perfusieapparaat.
Een glycerol oplossing word in zijn lichaam ingebracht.
Dit zou de vorstschade beperken die anders zou optreden,
en voorkomt de celafbraak.
Door de doden in te vriezen kunnen doktoren het lichaam conserveren,
zodat ooit in de toekomst, als een geneeswijze is ontwikkeld
de zieke weer tot leven gewekt kan worden.
Deze procedure kan vrij kostbaar zijn.
Zorg dus wel dat u geld in uw testament gereserveerd hebt.
Sedert de oudheid is de mens geïnteresseerd geweest in het fysiek overleven.
en heeft men geprobeerd om stoffelijke overschotten te conserveren.
De eerste mens is 10 jaar geleden ingevroren.
Sindsdien hebben honderden anderen dezelfde weg gekozen.
Trans-Time in Berkeley, California zijn cryonics specialisten.
Zij geloven serieus dat de doden die zij conserveren,
op een later tijdstip tot leven kunnen worden gebracht.
Stel je voor hoe het zou zijn om te sterven in 1980 en 100 jaar later weer wakker te worden.
Als de wetenschap succes heeft, dan wordt de toekomst bevolkt door mensen uit het verleden
Na in een slaapzak te zijn gestopt en verpakt in een speciaal plastic omhulsel,
was Mr. Berkowtiz nu gereed te worden gehuisvest in zijn capsule met vloeibare stikstof.
Van nu af aan zal hij bewaard worden in een omgeving van 320 graden onder nul.
Geluk, Mr. Berkotwitz!
Voor hen die in de wildernis verdrinken,
is het hoogst onwaarschijnlijk dat zij de toekomst te zien krijgen.
Voor dit onfortuinlijke slachtoffer,
eindigde het leven toen hij besloot de zee in te gaan.
Drinkend op een strandfeest met zijn vrienden, zou een korte duik in het water,
hopelijk wat nuchterheid kunnen brengen.
Verdoofd door de drank,
werd hij gegrepen door een verraderlijke onderstroom die hem zijn leven kostte.
Ik vind zo'n soort dood vooral tragisch omdat hij veroorzaakt wordt door pure stommiteit.
Vaak doen we dingen waar we later spijt van krijgen.
Door situaties als deze ben ik beter in staat, de dunne lijn tussen leven en dood te begrijpen.
Als het iemand's tijd is te sterven, maken de natuurkrachten weinig onderscheid.
Deze jongeman was in de kracht van zijn leven, misschien vond hij teveel vanzelfsprekend.
De mens is altijd op zoek naar nieuwe soorten van opwinding.
Als een stedeling de wildernis ingaat om verschillende uitdagingen te ontdekken,
kan dat resulteren in ongelukken en zelfs de dood.
Hij is daarboven! Oké wanneer is het gebeurd?
Ongeveer 45 minuten geleden. Mooi, laten we gaan.
Laten we hem daar weg halen.
In dit geval besloten 2 jongens uit een nabije stad een grot te onderzoeken.
toen één van de jongens van een rots viel, werd het reddingsteam van de sheriff ingeroepen.
Toen de sheriffs de grot doorzochten,
lieten ze me weten dat ongelukken als deze niet ongewoon waren.
Zelfs als mensen het gevaar beseffen in deze gebieden,
verblindt hun natuurlijke nieuwsgierigheid hen vaak voor de mogelijke gevaren.
De onervaren speleoloog te moeten redden, dat is het échte gevaar.
Als iemand in zo'n soort situatie raakt, verschuift het gevaar naar de redder.
Want zij moeten naar delen van de grot klimmen waar niemand komt.
Na te hebben geluisterd naar deze profs, begon ik ze te bewonderen.
In hun leven hadden zij de verplichting op zich genomen de levens van anderen te redden.
zelfs al betekende dat hun eigen dood.
De jongen was van ongeveer 27 meter gevallen.
Toen de sheriffs langs de rotsen afdaalden,
vroeg ik me af of hen niet ooit hetzelfde lot wachtte.
Onervarenheid is de belangrijkste doodsoorzaak in de wildernis.
Als iemand een mogelijk onveilige omgeving betreedt,
vergroot hij de kans op ernstig letsel, als hij niet weet wat hij doet.
Ik besloot dit verhaal op te nemen in mijn studie,
want het ondersteunt een ongewone menselijke drijfveer:
Sommige mensen zullen zichzelf in netelige situaties brengen,
ofschoon ze zich bewust zijn van het risico.
Zou dit komen door een latente doodswens?
Ik weet het niet.
Ik weet wel dat velen aan hun eind komen,
terwijl dat makkelijk voorkomen had kunnen worden met behulp van gezond verstand
Helaas voor het slachtoffer, zou deze grot zijn laatste domme avontuur worden.
Toen hij viel, brak hij zijn nek.
Wandelen in de bergen is iets wat ik af en toe doe om gemoedsrust te vinden.
Weg uit de stad kan ik mijn leven overdenken en beslissingen voor de toekomst maken.
Maar zelfs in dit rijk van natuurlijke rust ligt een ander gezicht des doods.
Elk jaar trekken duizenden naar hogere gebieden om aan de smog te ontkomen.
Wezens die hier leven, profiteren vaak van de onnozele vakantieganger.
Hoewel ze misschien handelbaar en tam lijken,
kan één foute beweging een venijnige aanval veroorzaken.
Schat, pak 'ns wat brood. Laat me wat brood gooien.
Kom maar beer! Oh, dit is leuk... Dit is leuk...
Kom maar beer... Kijk 'ns hoe groot...
Kom maar hier... hier... Hier.
Het fragment dat u ziet is gefilmd door twee toeristen
die toevallig dezelfde beer ontdekten in een nationaal park.
Hier is wat brood.
...Nog wat brood!
Wil je nog wat brood? hier is nog wat
Lekker?
Schat voorzichtig!
Hier is wat brood. Hier is nog wat.
Wil je nog wat?
Bob wees voorzichtig!
Voorzichtig, Bob. Bob voorzichtig.
Oh, mijn God!
Ik vind dit een vrij ongewoon gezicht des doods
want het incident gebeurde door totale onverschilligheid.
Het lijkt te bewijzen dat we misschien niet zo intelligent zijn als we denken.
Zittend in onze comfortabele huizen,
levend in een omgeving van alle gemakken voorzien,
een wereld van totale incubatie zorgt voor een perfecte manier van leven.
Hoe veilig dit ook mag lijken, we hebben nog weinig te vertellen...
Een natuurramp kan deze planeet op ieder moment vernietigen.
Op dit moment hebben wetenschappers 400 actieve vulkanen op de wereld ontdekt.
Als de aarde besluit haar gesmolten lava uit te spuwen, zijn dood en verderf meestal het gevolg.
Als het begint te regenen, hebben mensen de neiging terug te willen blikken.
Herinneringen uit het verleden mengen zich met hoop voor de toekomst.
ln 1972, in Wilkes Barre, Pennsylvania, was er een groot probleem
de regen wilde niet ophouden.
Woongebieden werden totaal verwoest
toen overstromingen voor miljoenen dollars schade maakten en honderden de dood vonden
Toen een tornado en een onweersstorm een kleine stad in Mississippi overvielen,
ontstond een dubbele natuurramp.
Brand zou datgene verteren, wat de enorme wervelstorm nog niet had vernietigd.
De volgende dag, nadat de storm voorbij was, was er een hele stad verwoest.
570 mensen verloren hun leven.
Zij die het hadden overleefd moesten vanaf het begin beginnen.
Zij waren niet van plan naar een andere streek te verhuizen.
Deze stad was hun thuis en zij zouden hun gemeenschap herbouwen en restaureren,
wetende dat een op een dag er een nieuwe tornado kon komen.
Als de mens probeert zijn natuurlijke hulpbronnen in het gareel te krijgen,
komt hij tegenover een heel nieuw soort van rampen te staan.
Toen een gasleiding in brand vloog, was een oncontroleerbare vuurzee het gevolg.
De slachtoffers die vastzaten op de 35ste verdieping hadden maar één uitweg.
Misschien is de grootste ramp van allemaal er één die de mens zelf gemaakt heeft.
Als de natuur het milieu niet vernielt, is het goed mogelijk dat de mens het wél doet.
Atoomenergie dacht men, was een alternatief voor een schoner milieu.
Maar toen er straling begon te lekken bij een centrale op Three Mile Island,
milieuactivisten beweerden dat de technologie,
één van de grootste bedreigingen voor het menselijk bestaan had geschapen.
Één man dacht het antwoord te hebben.
De straling bereikt het maximum in unit twee.
Alle units onmiddellijk afsluiten. Uitschakelen!
Verreweg de grootste misdaad door de mens gepleegd is oorlog.
Niemand zal ooit het exacte aantal mensen weten,
die het leven lieten in de vier jaar dat deze planeet het toneel werd van WO II
Toen de Japanners de verrassingsaanval op Pearl Harbor begonnen,
kozen de Verenigde Staten ervoor een oorlog in te gaan,
die weldra aan de wereld de ultieme gruwelen der technologie zou tonen.
In deze periode werd de wereld ook geconfronteerd met het Nazisme.
Gebaseerd op de doctrines van Adolf Hitler,
bereidde Duitsland, met hulp van Italië zich voor om de wereld over te nemen.
Één man was vastbesloten de loop der geschiedenis te veranderen.
Door menselijke emoties te manipuleren door middel van angst,
stuurde Hitler zijn troepen op vernietigingsmissies.
De menselijke geest is een zeer breekbaar stuk machinerie,
wanneer de juiste psychologische methoden gebruikt worden,
kan de meest passieve, de meest agressieve worden
Toen de Duitsers door Europa trokken, werd de pijn der verslagenheid door allen gevoeld.
De geallieerden begonnen weldra de Naziopmars tegen te houden.
Geconfronteerd met voortdurende verliezen verloor Hitler spoedig de controle,
niet alleen over zijn leger, maar ook over zijn geest.
De dreiging van het Nazisme werd al gauw uitgevaagd.
Er restte slechts een erfenis van verdraaide vooroordelen.
Het vermogen tot haten is een beangstigende menselijke realiteit.
We staan altijd klaar om een ander de schuld te geven.
als de omstandigheden ons kunnen bevrijden van ons schuldgevoel.
Hitler vond in de Joden zijn proefkonijnen.
Hij dacht de wereld zou verbeteren als zij werden uitgeroeid.
Zijn oplossing was het concentratiekamp.
Zes miljoen joden werden vermoord.
Één man had de meest effectieve moord- omgeving uit de geschiedenis geschapen.
35 jaren zijn voorbij, sinds de eerste concentratiekamp werd bevrijd.
De tijd heelt wellicht vele wonden.
Ik vraag me af of een gruwel als deze ooit weer kan plaats vinden.
Zij die de holocaust overleefd hebben denken van wel.
Dit gezicht des doods is verreweg het meest onthutsend.
Hulpeloze mensen werden vermoord als dieren in een slachthuis.
Persoonlijk weet ik niet of zo'n situatie zichzelf kan herhalen,
maar zoja, dan verdienen we allemaal een plaats in de hel.
De grootste killer van allemaal is ziekte.
Duizenden sterven dagelijks aan een verscheidenheid aan ziekten.
De gewone rat heeft door de eeuwen heen op de mens geaasd.
De drager van de builenpest,
dit knaagdier heeft meer doden veroorzaakt dan alle oorlogen in de geschiedenis.
De vampiervleermuis heeft zijn eigen bijdrage geleverd aan de wereld van ziekten.
Dit bloedzuigende wezen is één van de vele dragers verantwoordelijk voor hondsdolheid.
De ziekte concentreert zich op het zenuwstelsel en veroorzaakt verlamming.
Het slachtoffer stikt tenslotte in zijn eigen speeksel.
Nog een vruchtbare bodem voor talloze ziekten is armoede.
Ondanks dat de medische wetenschap geneesmiddelen heeft voor vele ziekten,
zij die de levensreddende serums niet kunnen betalen,
kunnen slechts hopen dat hun dood snel en pijnloos zal zijn.
Toen een cholera epidemie uitbrak in India, vielen honderdduizenden eraan ten prooi.
Toen er een tekort aan medicijnen kwam,
wachtten de onbehandelden geduldig op de dood.
Zonder voedsel kan de mens niet bestaan.
Ondervoeding leidt uiteindelijk tot één van de pijnlijkste manieren van sterven...
de hongerdood.
Met het steeds groeiende probleem van de overbevolking,
kan aan de vraag naar voedsel in de wereld niet langer voldaan worden.
Helaas is deze pijnlijke realiteit een manier van leven geworden voor de mensen in Biafra.
Er is een hedendaagse plaag waartegen de medische wetenschap momenteel vecht.
Het is een ziekte genaamd kanker.
Gezien deze ziekte in staat is elk deel van het lichaam aan te vallen in vele vormen,
zijn door de hele VS heen onderzoekscentra opgezet
in de hoop nieuwe geneeswijzen te vinden voor deze akelige plaag.
Het Rigler Research Center bij U.C.L.A. in Los Angeles, California is zo'n centrum.
Door operaties te leiden op honden met kanker,
hopen de artsen nieuwe geneeswijzen voor de mens te vinden.
Dit dier heeft terminale kanker.
Bij deze operatie plaatsen de chirurgen een speciaal waarschuwingsapparaat,
in een bloedvat dat naar de lever leidt.
Door het bestuderen van de stroomsnelheid en de hoeveelheid bloed
begrijpen dokters misschien beter hoe de kanker dit orgaan vernietigd.
De resultaten van deze operatie zullen besproken worden
door een raad van onderzoekswetenschappers.
Hopelijk zal de opgedane kennis,
de wereld één stap dichter bij de genezing van deze vorm van kanker brengen.
Moderne technologie vindt ooit misschien de oplossing,
maar velen van ons denken dat technologie misschien ook de oorzaak is.
Vervuiling, sigaretten, het water dat we drinken, de conserveermiddelen in ons voedsel
zouden allemaal kunnen bijdragen aan kanker.
Zou het kunnen dat kanker een door de mens gemaakte ziekte is?
Waarschuwt de natuur ons hiermee, dat we moeten stoppen en ons bestaan herwaarderen?
Terwijl ziektebestrijders doorgaan met onderzoek naar de medische redenen,
zouden hun bevindingen de noodzaak van een sociale kentering kunnen afkondigen.
Als dit zich voordoet, zal een nieuw respect voor zowel de planeet als ons eigen leven,
een eind maken aan een ziekte die ieder jaar de dood van onze geliefden veroorzaakt.
De komst van hedendaags vervoer heeft de wereld voor iedereen toegankelijk gemaakt.
De mens heeft verschillende sporten ontwikkeld, om vol te kunnen profiteren van zijn reisspeeltjes.
Omdat velen van ons graag zouden kunnen vliegen is het sky-diven geïntroduceerd.
Van honderden meters springen, vertrouwend op een parachute,
is het risico dat men neemt als hij wil vliegen.
Helaas ligt de dood op de loer...
Dit ongeluk vond plaats op een vliegshow in het westen van de VS.
De man stortte ter aarde vanaf 600 meter toen zijn parachute weigerde.
Ik vraag me af wat er door z'n hoofd ging, toen hij uit de lucht viel met 130 km per uur.
Doktoren vertelden me later dat de man een pijnloze dood gestorven was,
want hij kreeg een hartstilstand voor hij de grond raakte.
Nadat ik dit ongeluk vertraagd had teruggespeeld, was ik het er niet mee eens.
Het bleek dat de sky-diver de hele val door tever- geefs worstelde, om zijn noodlot te ontlopen.
Deze akelige dood zette mij aan het denken over de rol van veiligheidsmaatregelen,
die nodig zijn om het leven te verlengen.
Na het piekeren hierover besefte ik dat hoe voorzichtig ik ook ben,
Als het mijn tijd om te sterven is geeft het niet of ik op de stoep loop of uit een vliegtuig spring.
Zelfs in de wereld van de schijn, kan het gebruik van voertuigen eindigen in een ramp.
Toen een filmploeg zich voorbereidde om een speciale autostunt vast te leggen,
voor een nieuwe actie/avonturenfilm, gebeurde er een onverwacht ongeluk.
Wat een routinestunt had moeten zijn werd een ramp toen een veiligheidskabel knapte.
Camera? Loopt!
Afmaken alsjeblieft
Take one!
Jezus, haal hem daar weg!
De chauffeur leed aan interne verwondingen die resulteerden in zijn dood.
In het routinewerk van een stuntman, zijn de dagelijkse gevaren als een tango met de dood.
Deze waaghalzen vallen van rotsen, springen van rijdende auto's
en doen allerlei stunts om een acteur onverschrokken te doen lijken.
Zij die in dit beroep werkzaam zijn hebben een interessante gewaarwording van de dood.
Zij geloven dat hun werk even veilig is als dat van ieder ander,
want zij zijn allen goed getrainde professionals.
Helaas was het zijn materiaal en niet zijn kennis, dat deze man zijn voortijdig einde bepaalde.
Een ironisch besluit op deze tragedie is, dat maanden later toen de film af was,
de regisseur besloot deze scène in de film op te nemen;
het enige verschil was dat het personage dat zogenaamd de auto bestuurde,
het voertuig ongedeerd verliet en zijn ontsnapping te voet voortzette.
Één van de vele mogelijkheden van vervoer is de locomotief.
Dit onverwachte ongeluk gebeurde toen de stoommachine van een passagierstrein ontplofte,
waardoor alle andere wagons ontspoorden.
Reddingswerkers werkten koortsachtig om overlevenden te bevrijden.
Terwijl de snijbranders zich een weg baanden door het verwrongen metaal,
waren levenloze lichaamsdelen alles wat restte.
De reiziger van vandaag maakt een keuze, iedere keer dat hij in het openbaar vervoer stapt.
Hoewel spoorwegongelukken in de VS relatief weinig voorkomen, als ze wel gebeuren,
wordt de kans op overleving twijfelachtig.
Ieder jaar verliezen meer dan 53000 mensen hun leven op de snelwegen van de VS.
Omdat dit de meest gebruikte manier van vervoer is, is het dodental ook het hoogst.
Als de dood wordt veroorzaakt door deze machines,
kunnen getuigen ernstige psychische schade oplopen.
Bij dit ongeluk, reed een vrouw op haar fiets, toen ze geraakt werd door een trekker met oplegger.
Geplet door de zware wielen werd haar lichaam onidentificeerbaar.
Starend naar de restanten van deze vrouw,
kon ik alleen maar denken dat de menselijke technologie, wederom een monster had gemaakt.
Hard rijden en onvoorzichtigheid zijn vaste prik voor vele automobilisten overal ter wereld.
De vrouw die omkwam bij dit ongeluk, bestuurde niet eens een auto.
Hoelang zal het duren voor de voetganger voor altijd is verbannen van het trottoir en de straat?
Sinds de gebroeders Wright het vliegtuig hebben uitgevonden,
is de hele wereld een vakantiegebied geworden voor hen die het kunnen betalen.
De piloot van dit vliegtuig was juist geslaagd,
om dit te vieren nam hij drie vrienden mee in een gehuurd vliegtuig
om zijn pas verworven kennis te tonen
Hij begon stunts te doen, neus duiken en grote bochten.
Tijdens zo'n stunt ging hij zo enorm hard, dat de vleugel van zijn vliegtuig afscheurde.
Alle controle verliezend, stortte het kleine vliegtuig neer in een nabijgelegen veld.
Armen en benen lagen verspreid rondom het wrak.
Niemand overleefde deze stuntshow.
Wij wensen allen erkenning en respect van onze gelijken.
Als we ons tot onze machines wenden om die erkenning te krijgen, zoals deze jonge piloot,
is een ramp geen onwaarschijnlijk einde.
Verkeerd gebruik, kan de mens soms aan zijn einde brengen.
Dit was zeker het geval voor deze nieuwbakken piloot en zijn vrienden.
Op die warme septemberdag waren er geen overlevenden.
149 mensen kwamen om.
Een 727 verkeersvliegtuig botste in de lucht met een licht vliegtuig
en beiden stortten neer op een woonwijk van San Diego.
Velen die getuige waren van de botsing en de nasleep die volgde,
zijn nog steeds, tot de dag van vandaag, onder psychiatrische behandeling.
Zo'n nachtmerrie te beleven, is een ervaring die men niet makkelijk vergeet.
Toen een vrouw, de crash hoorde en naar haar deur liep,
vloog er een lichaam door het raam dat haar met bloed bedekte.
Het zou een lange tijd duren,
voordat de mensen uit deze buurt ooit weer in een vliegtuig zouden stappen.
Door de gigantische klap, werden lichamen in iedere denkbare hoek in de buurt rondgestrooid.
De stank van de lijken veranderde dit vredige plaatsje in een feitelijk mortuarium.
Er kon overal gegil worden gehoord als nieuwe slachtoffers werden gevonden.
Kijkend naar de onherkenbaar verminkte lichamen had ik het pijnlijke besef,
dat deze ramp het meest gruwelijke gezicht des doods zou kunnen zijn.
Tijdens mijn studies van de dood had ik nog één theorie verwaarloosd,
de mogelijkheid van leven na de dood.
Waar de overledenen dit aardse rijk hadden verlaten in de fysieke vorm,
maar hun zielen waren gebleven.
sceptisch over dit hele begrip, ging ik op zoek naar een situatie
die misschien het bestaan kon bewijzen van iemands onstervelijke ziel.
Joseph Binder's opmerkelijke verhaal voorzag in de perfecte situatie.
Mijn naam is Joseph Binder en ik ben architect.
Zo'n 8 maanden geleden is mijn 5 jaar oude zoon, Mark, door een auto doodgereden.
Daarna, zo'n 3 weken later, pleegde mijn vrouw Diane zelfmoord.
Het was een emotioneel zeer zware tijd voor me
En ik dacht dat ik gek zou worden.
Maar na een paar maanden moest... begon ik mezelf weer bijeen te rapen,
toen dit huis dus veranderde in een levende nachtmerrie.
Een levende nachtmerrie?
Wat maakte dat Binder, een buitengewoon nuchtere man,
huiveringwekkende geluiden door zijn huis hoorde galmen
of ineens een verschijning kreeg in menselijke gedaante?
Deze voorvallen brachten mij tot de volgende stap in het natrekken van zijn verklaring.
Met Binder's goedkeuring bracht ik specialisten mee.
Twee mannen, getrained op het gebied van bovennatuurlijke zaken.
Gebruik makend van de meest verfijnde apparatuur die er te krijgen is,
verknoeiden de parapsychologen geen tijd.
Zij installeerden hun apparaten op bepaalde plekken in huis
waar Binder een poging tot communicatie van zijn vrouw en kind had aangegeven.
Zelfs met al hun geavanceerde apparatuur, grepen deze professionals terug op technieken.
ontwikkeld door spokenjagers, eeuwen geleden.
Wat op de grond gestrooid meel,
was nog steeds de beste manier om de voetstappen van een geest te vangen.
Na twee weken van wachten, besloten de doden een einde te maken aan de stilte.
Gevoelige paraboolmicrofoons begonnen Binder's verdwenen familieleden op te nemen.
Cameras fotografeerden verschijningen van twee geesten,
terwijl recorders hun spookachtige geluiden vastlegden.
Het meel toonde de voetafdrukken van een onzichtbare gedaante.
Het was nu tijd om een medium in te schakelen.
Toen ik de foto's bestudeerde,
die de parapsychologen hadden gemaakt van de geesten van Binder's vrouw en kind,
begon ik mijn hele visie op de dood te herzien.
Ik besefte dat wanneer wij sterven, dit echt het einde niet is.
Toch voel ik dat de ziel in elk van ons, voor altijd een reiziger zal blijven.
Tijdens de afgelopen 20 jaar, weet ik dat mijn dwang om de dood te begrijpen,
veel meer was dan slechts een obsessie.
Mijn dromen droegen mij mijn missie op.
En nu is het tijd het laatste moment onder ogen te zien.
Om een cirkel te ontdekken, die zichzelf herhaald.
Het einde van het begin, of het begin van het einde?
Ik laat die beslissing aan u over.
Vertaling: ?
Gedownload van www.ondertitel.com